Gertu

Gertu izan zintudan, baina ez nintzen konturatu, ez nintzen konturatu nahi izan. Urruti zaude orain, oso urruti, eta zure hutsuneak egiten dit min. Nire gau ilunetako hotza zure irudiak berotzen dit, baina azkarregi itzaltzen da su hori. Ez nizun inoiz sentitzen nuena adierazi, ez nuen izan adorerik, zure erantzunaren beldur bainintzen, eta nire sentimendurik indartsuena ukatzen hasi nintzen.

Gertu izan zintudan behin, eta orain konturatzen naiz zeinen urrun zauden, gure bizitzak nola urrundu diren. Zure laguntza gogoratzen dut; beti zeunden hor, ezkutuan, baina beti hor, eta ni zure zain. Damutzen zait gaur atzo hitz egin ez izana, akats hori zuzentzeko beharra dut; bi hitz sakratu horiek, bi hitz madarikatu horiek, ez ziren inoiz nire ezpainetatik atera, ez nuen inoiz esan “Behar Zaitut”. Hitzik eman ez zuten ezpain hauek desiatzen zaituzte orain, zure ezpainen premia dute, eta lehortzen hasiak dira, bihotz apurtuak ezin dielako odolik eman. Berandu da, baina.

Gertu izan zintudanean lagun izan ginen, eta gaur konturatzean lagun baino askoz gehiago ginela, ez zaitut gertu. Jakin ezazu, maite, ez zaitudala ahaztuko; ahazten bazaitut galduko dut nire nortasuna, ahazten zaituena ez da “ni” izango, hiltzea izango delako zure oroimena galtzea, nire arima baitzara zu, nire izatea elikatzen duena.