Compártelo

Pesan las cadenas, pesan los brazos, pesa el ánimo amilanado. Armas depuestas duermen sueño eterno, conscientes de que ya nadie las portará. Ciegan mi conciencia agrestes caminos, al compás de un estruendo rigen mi destino, marcando mi paso, determinando mi rumbo.

Mas bajo la penumbra de los atronadores timbales persiste, inaudible, invisible, música de luz. Escucha, atiende, déjate embriagar por la melodía que atraviesa la penumbra, que rasga las tinieblas, y vence tu pesar. Alza tu cuerpo en un vuelo, eleva sobre el abismo tu voz, abriendo las nubes, rasgando los vientos.

Huye, vuela, baila al frenético compás que marca tu propio albedrío, siente en tu seno la excitación y el vértigo de la libertad. Salta, grita, danza… danza como nunca antes lo hiciste, tan libre como nunca antes en tu vida sentiste.

Compártelo

Gaur goizean zure irrifarra entzun dut, jendetzaren ohiuaren azpitik atera nahirik, arantzen mehatxuen artean jaiotzen den lorea bezala, ahula, lotsati, hauskor. Une labur batez ikusi zaitut, zure arima behin bakarrik arnasteko bezain laburra, begirada iheskor bat baino ez; milaka munduren historia biltzeko gai den begirada, ordea.

Goizeko lanbroa bezain iragankorra, kale okertuen artean egin didazu ihes, zuri begira nengoela konturatu gabe. Zugandik geroz eta urrunago nengoenean, gure gorputzak aldendu ahala, nire begiek jarraitu zaituzte, nire arimak zure alboan zirauen.

Zure irudiaren itzala goizarekin batera desagertu denean, zure gogoa besterik ez zait geratzen, egunsentia itzuli arte dudan bakarra.

Compártelo

Atzo gauean gertatutakoa, hemen bertan bizitakoa, nire oroimenean desioekin nahasten dut; ez dut gogoratuko, ez dut gezurra dela jakin nahi, hobe dut ahaztea, ametsa luzatzea, eta oraindik nire barrenean, nire bihotzaren sakonean, odola piztu zidan hori modu basatian sentitu.

Sentitzen dut zure azal zuria nirea laztantzen, zure ile-adatsen lurrina nire burua zoratu arazten, ezpainen beroa, begi hezeak… hemen bertan bazeunde bezala, nire gorputz biluziarekin bat eginik, bi arimak batean.

Ausartu naiz, azkenean, begiak zabaltzera, astiro, egunaren argia bat-batean ezin harturik, eta hor zaude, lo; egia da, ez zen ametsa zure beroa sentitzen nuela, inongo ametsetan ezin baita hain neska ederrik izan.

Zuri begira nago orain, denboran galduta. Zure aurpegiko irribarre lasaia, begi itxien argia, zure esku samurrak, izarak estaltzen ez duen bularra… nahiago nuke ametsa balitz, betiereko amets.

Compártelo

Siento el frío sepulcral recorrer mi cuerpo, indefenso al viento, blanco de la lluvia, mientras en un oscuro rincón espero mi fin, fatal destino, alivio de mi pena y mi sufrimiento.

Recuerdo el día en que deseé vivir, el momento en que sentir tu presencia me hizo vibrar, en el que la luz de tu rostro níveo, casi infantil, cegó mi razón, cuando el tacto de tu piel me ayudó a soñar.

Hoy, sin embargo, muero en mí cada instante que recuerdo estar junto a ti, cada vez que la tormenta pronuncia tu nombre, cuando la lluvia imita tu sonreír. Una y otra vez, muero, pero no olvido, pues tu recuerdo pertenece ya para la eternidad a mi ser.

Compártelo

Gertu izan zintudan behin, eta orain konturatzen naiz zeinen urrun zauden, gure bizitzak nola urrundu diren. Zure laguntza gogoratzen dut; beti zeunden hor, ezkutuan, baina beti hor, eta ni zure zain. Damutzen zait gaur atzo hitz egin ez izana, akats hori zuzentzeko beharra dut; bi hitz sakratu horiek, bi hitz madarikatu horiek, ez ziren inoiz nire ezpainetatik atera, ez nuen inoiz esan “Behar Zaitut”. Hitzik eman ez zuten ezpain hauek desiatzen zaituzte orain, zure ezpainen premia dute, eta lehortzen hasiak dira, bihotz apurtuak ezin dielako odolik eman. Berandu da, baina.

Gertu izan zintudanean lagun izan ginen, eta gaur konturatzean lagun baino askoz gehiago ginela, ez zaitut gertu. Jakin ezazu, maite, ez zaitudala ahaztuko; ahazten bazaitut galduko dut nire nortasuna, ahazten zaituena ez da “ni” izango, hiltzea izango delako zure oroimena galtzea, nire arima baitzara zu, nire izatea elikatzen duena.

Compártelo

Bestelako bizimodurik ez du ezagutzen, ezin du desiatu inoiz ikusi edo entzun ez duena, eta existitzen den guztia baduela uste du, ezin dela zoriontsuagoa izan uste du; baina bere barreneko hutsuneak ez dio zoriontsu izaten uzten.

Ezagutu. Hori da bere barrenak eskatzen diona, mundu berriak ezagutzea, egunero eta uneoro errealitate berriekin harremanetan jartzea, ezagutza berriak irensteko makina besterik ez baita gizakia.

Berrehun urte eskura banitu, edo bi mila, gizarte guztiak eta zientzia oro eta artelanen aniztasun osoa ezagutzeko, iraganeko, oraingo eta etorkizuneko jakintza guztiak neureganatzeko…! Bi mila baino, hogei mila balira, edo bi milioi, edo infinitu…

Compártelo

Goizean goiz jeitsi naiz / itsasoak deituta / honek eskeini dit / bere askatasuna, / urrunean dantzari, / nire arima bahituta / abotsa ere kendu dit / bihurtu du bere ohiartzuna.

Goizean goiz alde egin dut / herria atzean utzirik / hondartzara abiatu naiz / agur esan diot amari / itsasoan murgildu naiz / ez dut izan beldurrik / orain askea naiz ni ere / mundu guztia ahazturik.

Compártelo

Los animales fueron cazados, enjaulados, utilizados para toda clase de trabajos; los árboles fueron reducidos a cenizas, convertidos en muebles… fueron las víctimas del progreso. El planeta pasó de ser un mundo equilibrado y armonioso a ser el preludio de una catástrofe inevitable. Y entonces, cuando los montes no sean más que montañas de desperdicios, la capa de ozono pase a ser una atmósfera de gas homicida, los animales desaparezcan de la faz de la tierra, el mar se transforme en un montón de residuos tóxicos, en definidas cuentas, cuando el hombre finalice su labor de destrucción, este mundo regresará a sus orígenes:

las tinieblas

Compártelo