Dos más dos es cinco

Comisario: A ver, camaradas, ¿cuánto son dos y dos?
Dumitru: Esto… ¿cómo dice, camarada comisario?
Comisario: ¡Que cuánto son dos y dos!
Ioan: Dos y dos son cuatro, camarada comisario, el camarada Dumitru quería decir que son cuatro.
Comisario: Muy bien, camarada Ioan. Pero, ¿y si el Partido dice que son cinco?
Sigue leyendo

Urbe

Las tinieblas se ciernen sobre mi alma atenazando con furia mi cuerpo, reteniendo entre sus oscuras garras de piedra mi aliento, mi voz. Siento cómo su fuerza descomunal aprisiona mi ánimo, doblega mi mente, esclaviza mi ser.
Sigue leyendo

Zu

Gaur, goizeko argia bailitzan, zure irudiaren gogoak esnatu nau, ekaitzak begirada lausoaz baretuz, hodei euritsuak emeki alboratuz, eguzkiak besarkatu nazan. Zure begi sakonak oroituz, zertzelada arinaz margotutako ezpain horiek irudikatuz, hasi da niretzat eguna, jaio da Izadiaren indar sortzailea, sortu da Bizitza.

Gaur goizean zure irrifarra entzun dut, jendetzaren ohiuaren azpitik atera nahirik, arantzen mehatxuen artean jaiotzen den lorea bezala, ahula, lotsati, hauskor. Une labur batez ikusi zaitut, zure arima behin bakarrik arnasteko bezain laburra, begirada iheskor bat baino ez; milaka munduren historia biltzeko gai den begirada, ordea.

Goizeko lanbroa bezain iragankorra, kale okertuen artean egin didazu ihes, zuri begira nengoela konturatu gabe. Zugandik geroz eta urrunago nengoenean, gure gorputzak aldendu ahala, nire begiek jarraitu zaituzte, nire arimak zure alboan zirauen.

Zure irudiaren itzala goizarekin batera desagertu denean, zure gogoa besterik ez zait geratzen, egunsentia itzuli arte dudan bakarra.

Amets

Egunsentiaren abesti alaiak esnatzen nau, eta oihal epelen artean, ez dut begirik zabaldu nahi, amestutakoa ezpainetan betirako nahi dut gorde.

Atzo gauean gertatutakoa, hemen bertan bizitakoa, nire oroimenean desioekin nahasten dut; ez dut gogoratuko, ez dut gezurra dela jakin nahi, hobe dut ahaztea, ametsa luzatzea, eta oraindik nire barrenean, nire bihotzaren sakonean, odola piztu zidan hori modu basatian sentitu.

Sentitzen dut zure azal zuria nirea laztantzen, zure ile-adatsen lurrina nire burua zoratu arazten, ezpainen beroa, begi hezeak… hemen bertan bazeunde bezala, nire gorputz biluziarekin bat eginik, bi arimak batean.

Ausartu naiz, azkenean, begiak zabaltzera, astiro, egunaren argia bat-batean ezin harturik, eta hor zaude, lo; egia da, ez zen ametsa zure beroa sentitzen nuela, inongo ametsetan ezin baita hain neska ederrik izan.

Zuri begira nago orain, denboran galduta. Zure aurpegiko irribarre lasaia, begi itxien argia, zure esku samurrak, izarak estaltzen ez duen bularra… nahiago nuke ametsa balitz, betiereko amets.

Recuerdo

El eco de los solitarios llantos ahogados martillea en un estruendo mi mente, como si las montañas se resquebrajaran en un lamento desesperado, cual si la tierra abriera en un bramar sus entrañas sedientas de mar, hambrientas de luz, deseosas de ti.

Siento el frío sepulcral recorrer mi cuerpo, indefenso al viento, blanco de la lluvia, mientras en un oscuro rincón espero mi fin, fatal destino, alivio de mi pena y mi sufrimiento.

Recuerdo el día en que deseé vivir, el momento en que sentir tu presencia me hizo vibrar, en el que la luz de tu rostro níveo, casi infantil, cegó mi razón, cuando el tacto de tu piel me ayudó a soñar.

Hoy, sin embargo, muero en mí cada instante que recuerdo estar junto a ti, cada vez que la tormenta pronuncia tu nombre, cuando la lluvia imita tu sonreír. Una y otra vez, muero, pero no olvido, pues tu recuerdo pertenece ya para la eternidad a mi ser.

Gertu

Gertu izan zintudan, baina ez nintzen konturatu, ez nintzen konturatu nahi izan. Urruti zaude orain, oso urruti, eta zure hutsuneak egiten dit min. Nire gau ilunetako hotza zure irudiak berotzen dit, baina azkarregi itzaltzen da su hori. Ez nizun inoiz sentitzen nuena adierazi, ez nuen izan adorerik, zure erantzunaren beldur bainintzen, eta nire sentimendurik indartsuena ukatzen hasi nintzen.

Gertu izan zintudan behin, eta orain konturatzen naiz zeinen urrun zauden, gure bizitzak nola urrundu diren. Zure laguntza gogoratzen dut; beti zeunden hor, ezkutuan, baina beti hor, eta ni zure zain. Damutzen zait gaur atzo hitz egin ez izana, akats hori zuzentzeko beharra dut; bi hitz sakratu horiek, bi hitz madarikatu horiek, ez ziren inoiz nire ezpainetatik atera, ez nuen inoiz esan “Behar Zaitut”. Hitzik eman ez zuten ezpain hauek desiatzen zaituzte orain, zure ezpainen premia dute, eta lehortzen hasiak dira, bihotz apurtuak ezin dielako odolik eman. Berandu da, baina.

Gertu izan zintudanean lagun izan ginen, eta gaur konturatzean lagun baino askoz gehiago ginela, ez zaitut gertu. Jakin ezazu, maite, ez zaitudala ahaztuko; ahazten bazaitut galduko dut nire nortasuna, ahazten zaituena ez da “ni” izango, hiltzea izango delako zure oroimena galtzea, nire arima baitzara zu, nire izatea elikatzen duena.

Bada nonbait

Gure mundua biraka dabilen bitartean, bada nonbait herri bat geldirik dirauena, jatorrizko egoeran, eragin arrotzetatik salbu. Bere bakardadean zoriontsu sentitzen da, zoriontsua dela uste du; baina ez da egia.

Bestelako bizimodurik ez du ezagutzen, ezin du desiatu inoiz ikusi edo entzun ez duena, eta existitzen den guztia baduela uste du, ezin dela zoriontsuagoa izan uste du; baina bere barreneko hutsuneak ez dio zoriontsu izaten uzten.

Ezagutu. Hori da bere barrenak eskatzen diona, mundu berriak ezagutzea, egunero eta uneoro errealitate berriekin harremanetan jartzea, ezagutza berriak irensteko makina besterik ez baita gizakia.

Berrehun urte eskura banitu, edo bi mila, gizarte guztiak eta zientzia oro eta artelanen aniztasun osoa ezagutzeko, iraganeko, oraingo eta etorkizuneko jakintza guztiak neureganatzeko…! Bi mila baino, hogei mila balira, edo bi milioi, edo infinitu…

Goizean goiz

Goizean goiz jeiki naiz / ireki dut leihoa / aurpegian senti dut / bizitzaren gogoa / kaio bat ikusi dut / astinduz hegoa, / zoriontsu ta aske / zeruan zehar badoa.

Goizean goiz jeitsi naiz / itsasoak deituta / honek eskeini dit / bere askatasuna, / urrunean dantzari, / nire arima bahituta / abotsa ere kendu dit / bihurtu du bere ohiartzuna.

Goizean goiz alde egin dut / herria atzean utzirik / hondartzara abiatu naiz / agur esan diot amari / itsasoan murgildu naiz / ez dut izan beldurrik / orain askea naiz ni ere / mundu guztia ahazturik.